นิยายฉบับนี้ เป็นนิยายที่พิมพ์อยู่ในบุ๊คเล็ตที่ชื่อว่า Ryner Note ซึ่งแถมมากับ DVD/BD แบบลิมิตค่ะ มีด้วยกันทั้งหมด 12 เล่ม โดยเนื้อหานิยาย จะกล่าวถึง ผู้กล้า ปีศาจ และ เทพธิดาค่ะ
 
------------------------------------------------------------
 

SION NOTE [The Legend of the Legendary Heroes ]

 

บันทึกของชิออน : เล่มที่ 1

เรื่อง ทาคายะ คางามิ
ภาพ ซาโอริ โทโยตะ
แปล kaya i
เบต้า sakuranbo

 

 

ความทรงจำ

"...…."

ความทรงจำของเขาย้อนกลับมา  

สิ่งแรกคือรอยยิ้มของเพื่อน ๆ  

ใบหน้ายิ้มแย้มของเพื่อน ๆ ที่น่าจะตายไปแล้ว  

ใบหน้าของโทนี่ ไทล และฟาล หน้าของเพื่อนพ้อง เพื่อนพ้องที่รู้จักเขา ที่ผ่านเลยเขาและจากไป

ตอนแรกทุกคนยิ้มแย้ม

แต่สุดท้ายก็เหลือแค่ความเงียบ

เพราะพวกเขาตายไป

ตายไม่เหลือแม้แต่คนเดียว

เป็นเพราะพวกนั้นได้พบกับเขาหรือเปล่านะ ?

หรือเป็นโลกนี้ที่ผิด ?

จะเพราะอะไรก็เถอะ ก็ไม่มีใครเปิดปากขึ้นมาอีกแล้ว

 

ต่อมาคือใบหน้าของแม่

ทั้งที่เขาไม่ได้พยายามจะนึกถึงหน้าเธอ แต่ภาพก็ยังปรากฏขึ้นมาเองในห้วงสำนึก

แม่ดูเหนื่อยล้าอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่มองเขา แม่ก็จะยังยิ้มให้

เธอเป็นคนสวย และมักยิ้มด้วยใบหน้าอ่อนโยนที่ดูราวกับใกล้จะร้องไห้

แต่แม่ก็ตายไปแล้วเหมือนกัน

เธอไม่อาจจะพูดอะไรขึ้นมาได้อีกแล้ว

แต่ความทรงจำมากมายยังคงหลั่งไหลกลับเข้ามา

ความทรงจำของเขาหมุนไป

จากฉากสว่างไสว ไปจนถึงฉากมืดมิด

จากเรื่องที่นำพาความสุขมาให้ ไปจนถึงเรื่องที่เขาไม่อยากจะนึกถึง

ดูเหมือนความทรงจำของเขากำลังย้อนกระแสไปสู่อดีต

มีฉากใหม่ ๆ เกิดขึ้นราวกับเขากำลังอ่านนิทานที่ร้อยเรียงกันโดยพลิกหน้ากระดาษย้อนกลับไปหน้าแล้วหน้าเล่า

ไม่สิ ไม่ใหม่

ความทรงจำเก่าแก่

มันคือความทรงจำที่เก่าแก่

อันแสนจะเก่าแก่-- เก่าแก่ เก่าแก่ เก่าแก่ เก่าแก่-

"...…."

ชิออนนิ่วหน้าทันที

เรือนผมสีเงินที่ให้ความรู้สึกสง่างาม และดวงตาสีทองที่ฉายเจตจำนงอันแรงกล้า

เขากำลังกดที่อกตัวเอง เพราะมันเจ็บมากจนรู้สึกเหมือนของที่อยู่ในตัวจะพุ่งออกมาจากปากถ้าไม่ทำแบบนั้น

ปวดหัว เวียนหัว ความรู้สึกไม่น่าอภิรมย์ทรมานเขาไปทั่วทั้งร่าง

ขณะกำลังอดทนกับ <<คำสาป>> ที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ชิออนยืนอยู่ตามลำพัง

เขาอยู่ในห้องแคบ ๆ ที่อยู่ลึกเข้าไปในอาคารของตระกูลเอริส

หลังจากทะลุผ่านประตูมากมาย หลากหลายต่อหลายบาน

หลังจากทะลุผ่านมิติอันบิดเบี้ยวนับไม่ถ้วน เขาก็มาถึงใจกลางของจักรวรรดิโรแลนด์

เขาอยู่ภายในศูนย์กลางความมืดของโรแลนด์

นานแสนนานมาแล้ว ผู้กล้าที่แตกสลายถูกผนึกไว้ที่นี่

ผู้กล้า และ ปีศาจ ได้ถูกผนึกไว้ที่นี่

แต่พวกนั้นไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว

เพราะชิออนรับเอาร่างของ ผู้กล้า มา

ชิออนกลืนกินร่างทั้งหมดของ ผู้กล้าวิปลาสที่ร่วงหล่น [อัสลูด โรแลนด์] และรับมันมาอยู่ภายในตัวเขา

เพราะเหตุนี้ทั่วทั้งร่างเขาถึงได้เจ็บปวด ภายในกายถึงเต้นเร่า เลือดของเขาถึงเดือดพล่าน ความเจ็บปวดที่ทรมานเขาอยู่นั้นรุนแรงจนความตายดูจะเป็นทางเลือกที่ดีเสียกว่า

มันคือคำสาป คำสาปของ ผู้กล้า กำลังกัดกินร่างของเขา แต่เขาจะไม่กรีดร้องออกมา ไม่แม้แต่จะครางจากความเจ็บ เขาเพียงจ้องเข้าไปในความลึกของความมืดด้วยดวงตาสีทองเรียวหรี่--

"...…."

ตอนนั้นเอง ใครคนหนึ่งพูดขึ้นข้างหลังเขา

"...ไง ยังมาที่นี่อีกเหรอ ?"

เสียงใสกระจ่างของบุรุษ

เสียงของลูซีล เอริส

แต่ชิออนไม่ได้หันไป ต่อให้หันไป เขาก็มองไม่เห็นลูซีลอยู่ดี

ดังนั้น โดยที่ไม่หันไป ชิออนถาม

"ฉันมาขวางหรือเปล่า ?"

ลูซีลยิ้ม

"เปล่าหรอก ก็แค่..."

"อืม ผู้กล้าไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว"

"งั้นเธอมาที่นี่ทำไมล่ะ ?"

"ก็ที่นี่อยู่ใกล้กับความมืดที่สุดแล้วนี่"

"...…."

"ไม่ใช่หรอก ถ้ามาที่นี่...ความเจ็บมันจะหายไปนิดหน่อยน่ะ สักนิด อสูรที่อยู่ในตัวฉันมันจะ..."

"สงบลงรึ ?"

"อืม นั่นแหละฉันถึงจะหลบมาที่นี่อีก"

ลูซีลตอบรับเขาว่า

"เจ็บเหรอ ?"

ชิออนหัวเราะ

"เจ็บแน่อยู่แล้ว"

แล้วลูซีลก็ปรากฏตัว

ภายในความมืดมิด

ภายในความมืดที่ชิออนจ้องมองนั้น ผู้นำตระกูลเอริส -- ลูซีล เอริส ปรากฏกายขึ้น

เขาเป็นบุรุษที่งดงามอย่างไม่น่าเชื่อ

ผมสีทอง ผิวขาวจนแทบจะมองทะลุได้ ดวงตาปิดสนิท มันปิดอยู่เสมอ แต่ด้วยดวงตาที่ปิดอยู่นั้น เขากำลังมองทุกสิ่งในโรแลนด์

ดังนั้นชิออนจึงพูดขณะที่จ้องลูซีล

"กำลังใช้ตานั่นมองดูน้องสาวอีกแล้วเหรอ ?"

ลูซีลยิ้ม

"ฉันมองแต่เธอเสมอ แล้วก็มองแค่เธอเท่านั้นแหละ-- กษัตริย์ของประเทศนี้... "

"เพื่อประเมินค่าฉันล่ะสิ"

"ใช่เธอจะได้ไม่แพ้ให้กับความเจ็บปวดไงล่ะ"

เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของชิออน มือนั้นเย็นจนน่ากลัว เย็นเสียจนชิออนรู้สึกอยากจะหัวเราะ

ลูซีลเลิกเป็นมนุษย์ไปแล้ว และชิออนเองก็ก้าวเข้ามาสู่ความมืด

ด้วยความเต็มใจของตัวเอง

ถึงจะรู้ว่ามีความเจ็บปวดและสิ้นหวังรออยู่เบื้องหน้า เขาก็ก้าวมาสู่ความมืดด้วยความเต็มใจของตัวเอง

และพวกเขาทั้งสองก็คอยจับตามองกัน

ว่าจะไม่มีใครพ่ายแพ้ให้กับความเจ็บปวดและหนีไป

พวกเขาคอยดูอีกฝ่าย ว่าถึงแม้จะรู้สึกว่ากลายเป็นมนุษย์น้อยลงไปทุกทีจากก้นบึ้งของหัวใจ พวกเขาก็จะไม่พ่ายแพ้ให้แก่ความเจ็บปวดและหนีไป -- ชิออนรู้สึกอยากหัวเราะให้กับความโง่งมนี้ เขาปัดมือเย็นเยียบของลูซีลทิ้ง

แล้วบอกว่า

"...ฉันจะไม่แพ้ ไม่หรอก ถ้ารู้ว่าตัวเองจะแพ้ที่นี่ล่ะก็..."

"เธอคงไม่ทำข้อแลกเปลี่ยนกับฉันงั้นสิ ?"

"ใช่"

ชิออนพยักหน้า และมองไปที่ความมืดด้านหลังลูซีล ความมืดนั้นแผ่ขยายไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด

มันกำลังแผ่ขยายอย่างไปอย่างช้า ๆ ทว่าแน่นอน ราวกับจะปกคลุมประเทศนี้ --

ไม่สิ โลกนี้ทั้งใบ

มันทรงพลังเสียจนชิออนรู้สึกราวกับจะถูกดูดกลืนเข้าไปในความมืดนั้น หากเขามองมันนานเกินไป

ลูซีลหันไปมองมันเช่นกัน

"...…."

แต่ไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงจ้องไปในความมืดมิดเงียบ ๆ แล้วหายตัวไป

เขาไม่มีร่างเนื้อ

ไม่มีแม้แต่รูปร่างที่แท้จริง

และทีละน้อย ก็ค่อย ๆ สูญเสียหัวใจไป

มันคือการถูกอสูรกายที่อยู่ในร่างฉีกกระชากและกลืนกิน แล้วเขาก็เริ่มสูญเสียจิตสำนึกในฐานะมนุษย์

ลูซีลพยายามอย่างมากที่จะทนเอาไว้

 

ไม่สิ ไม่ใช่แค่ลูซีล -- ชิออนเองก็กำลังทนสิ่งเดียวกัน ความรู้สึกว่าตนเองแปลกแยกไปจากมนุษย์นี่ ตัวตนที่อ่อนแอของเขา...ที่ทรมานจากคำสาปและแทบจะพ่ายต่อความเจ็บปวดนี่

"...…."

เขามองความมืดมิดอย่างสงบ

จ้องไปในความลึกของความมืด

แล้วฉากต่าง ๆ ก็เริ่มหมุนอีกครั้ง รู้สึกว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขึ้นเมื่ออยู่ที่นี่

ฉากมากมายหมุนไป

ฉากมากมายวนไป

ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจสักนิด ความทรงจำก็ปรากฏขึ้นฉากแล้วฉากเล่า

ใบหน้าของเฟริส น้องสาวของลูซีล